خودآگاهی یعنی توانایی دیدن دقیق افکار، احساسات، انگیزهها و رفتارهای خودمان، بدون قضاوت و انکار. این مهارت پایهی تقریباً همهی مهارتهای دیگر رشد فردی است.
پژوهشگران بین «خودآگاهی درونی» (شناخت درست از ارزشها، احساسات و واکنشهای خودمان) و «خودآگاهی بیرونی» (فهم درست از اینکه دیگران چطور ما را میبینند) تفاوت قائل میشوند (Eurich, 2018). رشد واقعی زمانی اتفاق میافتد که هر دو نوع را با هم تقویت کنیم.
مغز ما عادت دارد رفتارهای خودمان را با دلایل قابل قبول توجیه کند، حتی وقتی دلیل واقعی چیز دیگری است. این «توجیهتراشی» ناخودآگاه، بزرگترین مانع خودآگاهی واقعی است.
خودآگاهی یک مقصد نیست، یک مسیر مداوم است. اگر میخواهید این مسیر را ساختاریافتهتر طی کنید، دورههای خودآگاهی ما میتواند نقطهی شروع خوبی باشد.
Eurich, T. (2018). Insight: The surprising truth about how others see us, how we see ourselves, and why the answers matter more than we think. Crown Business.